دست هایم از نوشتن بیزارند لبهایم در انتظار شکستنِ این روزه ...
+دیروز بود فکر میکنم،سر کلاس دین و زندگی،مثل همیشه که مغزم سر این کلاس درگیری پیدا می کرد ،عجیب درگیر شده بودم،صندلی من در گوشه ترین گوشه ی کلاس بود و من بی قرار شده بودم،یک دنیا حرف تا گلویم بالا آمده بود، به گمانم بغض هم کرده بودم ،مائده داشت با فاطمه حرف میزد و من میخواستم حرف بزنم ... اما ... اما نشد،حرف ها انگار هی حجیم تر میشدند و بعد ...با همان بغضِ مزاحم قورتشان دادم،حس کردم معده ام سوخت،وفکر می کنم به قدری سنگین بودند که معده درد تا الان ول کنم نیست ...و شاید مثل اورانیوم پرتوزا هم هستند که اضطراب می افشانند!و دوباره برگشتم به نوشتن،و دوباره آنقدر خواهم نوشت تا ... اصلا تا بمیرم.کسی از حالم نپرسد،دروغ گفتن خیلی سخت است،خیلی!
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام مهر ۱۳۹۲ ساعت 22:30 توسط اِشاوه
|
عنوان از یغما گلرویی فکر میکنم . . .